Luki w prawie i metody ich wypełniania
We wszystkich niemal gałęziach prawa organy zajmujące się stosowaniem prawa napotykają w swej działalności luki w systemie prawnym. Stanowi to oczywiście utrudnienie dla pracy organu. Jeśli tym organem jest sąd to wówczas powoływany jest do ferowania orzeczeń, szczególnie aktualna staje się sprawa wypełniania luki. Luka jest to biała plama na pewnym odcinku prawa. Nie każdy brak przepisów można potraktować jako lukę. O luce w prawie mówimy w razie braku norm dla takiego stosunku społecznego, który powinien być uregulowany. Luki w prawie wypełnia się za pomocą analogii.
Znane są dwa rodzaje analogii:
a) analogia ustawy; (występuje wtedy, gdy do jakiegoś stanu faktycznego stosowane są normy prawne odnoszące się do innego, podobnego stanu. Podstawą stosowania analogii ustawy jest przekonanie, że skoro pewien stosunek społeczny został już uregulowany przez ustawodawcę, a stosunek będący przedmiotem oceny jest do niego zbliżony, to można przyjąć, iż ta sama racja, która przyświecała ustawodawcy przy unormowaniu prawnym danego stosunku prawdopodobnie skłoniłaby go do analogicznego potraktowania stosunku podobnego).
b) analogia prawa: (Istnieją luki w uregulowaniach prawnych dotyczących specyficznych spraw, które nie są podobne do żadnych innych unormowanych w ustawie. Nie jest tu możliwe zastosowanie analogii ustawy. W takim przypadku sąd może oprzeć rozstrzygnięcie sprawy na stworzonej prze siebie normie, wyprowadzonej z ogólnych zasad ustawodawstwa. Stworzona norma nie ma charakteru trwałego i jest przeznaczona wyłącznie do rozstrzygnięcia danej sprawy. Orzeczenie sądu nie staje się więc częścią obowiązującego prawa. Analogia jako sposób wypełniania luk ma największe znaczenie w prawie cywilnym. W prawie karnym stosowanie analogi jest niedopuszczalne).